niedziela, 6 listopada 2011

KONDYGNACJA PODZIEMNA – INTERPRETACJE PRAWNE

Zgodnie z nowelizacją rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, kondygnację podziemną rozumiemy jako kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu.

Definicja w swojej prostocie nie przystaje do złożoności i różnorodności wielu rozwiązań projektowych, których stosowanie jest często konieczne i uzasadnione.

Dostosowanie nowej zabudowy do specyfiki działki o dużym nachyleniu
Projekt: W2 Architekci


Doskonałym przykładem jest lokalizacja budynku na stoku – definicja wymusza zaliczenie najniższej kondygnacji jako nadziemnej, jeżeli od strony podnóża wzniesienia nie jest ona zagłębiona co najmniej do połowy jej wysokości. Jeżeli MPZP lub decyzja WZ określa maksymalną wysokość budynku np. na 2 kondygnacje nadziemne, to okazuje się, że garaż w budynku, piwnice, lub inne pomieszczenia pomocnicze będą zlokalizowane na pierwszej kondygnacji nadziemnej. Na funkcję podstawową pozostaje już tylko jedna kondygnacja zaliczona do drugiej kondygnacji nadziemnej.

Jest oczywiście powszechnie stosowane rozwiązanie. Obsypanie odsłoniętej ściany, wykonanie skarpy i wyrównanie nachylonego stoku. Najlepiej krajobraz dostosować do budynku, skoro odwrotnie jest trudniej.

Jak zwykle w takich sytuacjach pojawiają się nadinterpretacje (zwykle ze strony urzędników), którzy występowanie w obiekcie bramy wjazdowej do garażu lub wejścia z zewnątrz do piwnic (wymagających rampy zjazdowej lub schodów) uznają za – niedopuszczalny w kondygnacjach podziemnych – brak ich zagłębienia ze wszystkich stron, co najmniej do połowy wysokości w świetle.

Piotr Wiśniewski, architekt

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz